เมื่อฉันตาย พวกเขาก็ฆ่ากันเอง

ในวันเกิดของฉัน ฉันและจูเลียต กริฟฟิน น้องสาวบุญธรรม ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เปลวเพลิงแผดเผาตัวฉันอย่างรุนแรง แต่เลออน ซินแคลร์ คู่หมั้นของฉันกลับชี้ไปที่เบาะข้างคนขับ "ช่วยจูเลียตก่อน เธอเป็นโรคหัวใจ" เมื่อฉันฟื้นขึ้นมา ฉันก็เสียโฉมและเหลือเวลาชีวิตอย่างมากที่สุดเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้น ต่อมา ครอบครัวของฉันตัดสินใจให้จูเลียตเข้าพิธีแต่งงานกับเลออนแทนฉัน เพื่อผลประโยชน์ของสองตระกูล เลออนลูบใบหน้าที่ถูกพันด้วยผ้าพันแผลของฉัน แววตาของเขาใจสลาย พร้อมเอ่ยคำสาบานกับฉัน "ทันทีที่เธอหายดี ตำแหน่งนายหญิงซินแคลร์จะยังคงเป็นของเธอเสมอ" ฉันทำเพียงยิ้มรับและตอบตกลง ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังมอบหุ้น ทรัพย์สิน ทั้งยังยกผลงานศิลปะที่ยังไม่เคยเผยแพร่ทั้งหมดให้จูเลียตเพื่อเป็นของขวัญก่อนแต่งงาน และด้วยการปล่อยผลงานเหล่านั้นออกสู่สายตาโลก จูเลียตจึงกลายเป็นศิลปินชื่อดังในทันที เมื่อนักข่าวสัมภาษณ์แม่ เธอดีใจจนน้ำตาไหล "ฉันโชคดีเหลือเกินที่คนที่บาดเจ็บหนักในอุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ใช่จูเลียต ไม่งั้นพวกเราคงต้องสูญเสียอัจฉริยะคนหนึ่งไปแน่ๆ" ฝั่งเลออนก็ประกาศอย่างยิ่งใหญ่เช่นกันว่าจูเลียตจะเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของเขา ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่เคยรู้เลยก็คือ อัจฉริยะตัวจริงกำลังเฝ้ามองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาจากมุมมืด ของทุกชิ้นที่ฉันเต็มใจยกให้ แท้จริงแล้วมันคือเครื่องเซ่นสังเวยที่เตรียมไว้สำหรับการแก้แค้นของฉันต่างหาก