Don Falcone'ye Son Dört Hediyem

Falcone ailesinin başdanışmanı, ailenin beyni bendim. Bugünse yönettiğim bütün yasal şirketlerin hesaplarını devrediyor, aileyle son bağımı koparıp gidiyordum. Yetiştirdiğim kişi buna anlam veremedi. “Bu ailenin geleceği sensin, Aurelia. Öylece gidemezsin.” Acı bir gülümsemeyle başımı salladım. Bilmedikleri bir şey vardı. Üç yıldır Don Vittorio Falcone'yle gizlice evliydim. Güzelliğimin, zekâmın ve ona verdiğim her şeyin bütün sevgisini kazanmaya yeteceğini sanmıştım. Üç ay önce limanda uğradığım saldırı gerçeği yüzüme vurdu. On üç kurşun yemiştim. Acilen aile cerrahına ihtiyacım vardı ve bunun için Vittorio'nun doğrudan emri gerekiyordu. Onu defalarca aradım. Sonunda telefonu açtığında karşıdan yalnızca yumuşak, nefes nefese bir kadın sesi duydum. “Vittorio, doğum günü pastamı daha kesmedik. Elimi tutup benimle birlikte keser misin?” O ses en yakın arkadaşım Carina'ya, Vittorio'nun eskiden hoşlandığı kadına aitti. Kan kaybından bitkin hâlde sığınakta kurşunu kendi başıma çıkardım ve adamlarımdan biri beni aile kliniğine götürdü. Tam ameliyathaneye alınırken Vittorio, Carina'yı kucağında taşıyarak içeri daldı. Ayak bileği burkulmuştu ve hemen doktor istiyordu. Cerrahım elimden alındı. Antibiyotikler gecikti, yaram enfeksiyon kaptı. Bir hafta ölümle savaştım. Uyandığımda telefonuma baktım. Tek bir mesaj bile yoktu. O zaman gözyaşlarım aktı. Anladım. Uyuşturulup benimle birlikte olduktan sonra skandal çıkmasın diye evlenmek zorunda kaldığı kadından ibarettim. Tek önemsediği benim değerim ve kendi itibarıydı. Ya ben? İmparatorluğunu kurmak için her şeyinden vazgeçen Rossi ailesinin gizli prensesiydim. Her şey boşunaydı. Bu yüzden dört veda hediyesi hazırladım. İkimizi de yok edecek bir kutlama. Sonrasında beni bir daha asla göremeyecekti.